Μεσοπόλεμος
Ο «Βιασμός» της Ναντσίνγκ. Ένα “ξεχασμένο” έγκλημα πολέμου.

Ο «Βιασμός» της Ναντσίνγκ. Ένα “ξεχασμένο” έγκλημα πολέμου.

Οι σχέσεις Κίνας και Ιαπωνίας ήταν πάντα έκρυθμες. Με λίγα λόγια, για αιώνες, η πολεμική τους αντιπαράθεση είχε στοιχίσει πολλές ζωές, χωρίς να έχει σταματήσει αυτή η στείρα αντιπαλότητα. Το 1937 ξεκίνησε ο Β’ Σινοϊαπωνικός πόλεμος, που αποτελεί τον μεγαλύτερο πόλεμο της Ασίας για τον 20ο αιώνα.

Τα γεγονότα ξεκίνησαν κατά τη διάρκεια του Β’ Σινοϊαπωνικού πολέμου. Μετά από το νικηφόρο πέρασμα των ιαπωνικών δυνάμεων από τη Σαγκάη, ο στρατός, υπό τον διοικητή Ματσούι Ιβάν, πλησίαζε και στη Νανκίνγκ, με την είσοδό του να γίνεται στις 13 Δεκεμβρίου 1937.

Οι πληροφορίες για το πέρασμα του Αυτοκρατορικού Ιαπωνικού Στρατού σε άλλες περιοχές είχαν εξαπλωθεί, με τις περιγραφές για πολυάριθμες θηριωδίες, όπως μαζικές εκτελέσεις και λεηλασίες, να διατρέχουν την Κίνα. Χιλιάδες Κινέζοι στρατιώτες διώχθηκαν, εκτελέστηκαν και τάφηκαν σε μαζικούς τάφους. Από αυτές τις θηριωδίες δεν ξέφυγαν ούτε αφοπλισμένοι στρατιώτες, ούτε οι οικογένειες, ούτε οι ηλικιωμένοι και τα βρέφη.

Κινέζοι αιχμάλωτοι αναγκάζονταν σκάψουν τους ίδιους τους, τους τάφους πριν θαφτούν σε αυτούς
ζωντανοί κάτω από το άγρυπνο βλέμμα αξιωματικών του Ιαπωνικού στρατού.

Με την εισβολή στην τότε πρωτεύουσα της Κίνας, Νανκίνγκ, ακολούθησαν έξι εβδομάδες, κατά τις οποίες γράφτηκαν μερικές από τις πιο μαύρες σελίδες στην ιστορία του ανθρώπου. Οι Ιάπωνες στρατιώτες δεν σεβάστηκαν ούτε τους αμάχους, ούτε τις γυναίκες, ούτε τα παιδιά.

Αντί να συμπεριφερθούν στους 600.000 κατοίκους της πόλης που παραδόθηκαν, τουλάχιστον ως αιχμαλώτους πολέμου, εκείνοι τους θεώρησαν ως πειραματόζωα για τα πιο βίαια ένστικτα του ανθρώπου. Οι βιασμοί ήταν ένα καθημερινό φαινόμενο, ενώ συνολικά οι φόνοι ήταν κάτι απλό, που γινόταν πολλές φορές και για πλάκα. Πολλοί Ιάπωνες στρατιώτες, θεώρησαν χρήσιμο να εξασκηθούν με τις ξιφολόγχες τους επάνω σε αμάχους.

Οι Ιάπωνες μεγάλωναν τα παιδιά τους, με την πεποίθηση ότι οι Κινέζοι ήταν κατώτεροι και από γουρούνια. Ήταν μια από τις αρχές της πατρώας θρησκείας, του Σιντοϊσμού. Μόνο έτσι δικαιολογούνται σήμερα τα 22 εκατομμύρια των Κινέζων αμάχων που έχασαν τη ζωή τους από τις θηριωδίες του αυτοκρατορικού Ιαπωνικού στρατού, κατά τη διάρκεια του Β’ Σινοϊαπωνικού Πολέμου, από τις 7 Ιουλίου του 1937 έως τις 9 Σεπτεμβρίου του 1945.

Την αποτρόπαια τακτική που ακολούθησε ο ιαπωνικός στρατός, είχε εγκρίνει ο ίδιος ο Αυτοκράτορας Χιροχίτο, με την εντολή του «Σκοτώστε τους όλους. Κάψτε τα όλα. Λεηλατήστε ελεύθερα». Στα αποτρόπαια εγκλήματα έλαβαν μέρος Κορεάτες και στρατιώτες της Ταιβάν, που υπηρετούσαν στο πλευρό της Ιαπωνίας.

Στους δυο μήνες που κράτησε η κατάληψη της Νανκίνγκ, 300.000 άντρες γυναίκες και παιδιά, ο μισός πληθυσμός της πόλης, βρήκε τραγικό θάνατο. Μερικοί αποκαλούν την θηριωδία των Ιαπώνων ως το «ξεχασμένο ολοκαύτωμα», ενώ έχει μείνει γνωστή στην ιστορία, ως ο «Βιασμός της Νανκίνγκ».

Οι Κινέζοι αιχμάλωτοι έγινα στόχοι για την πρακτική εξάσκηση των Ιαπώνων.

 

Πολλοί από τους κατοίκους της πόλης σώθηκαν από έναν άντρα, τον Τζον Ράμπε, που ανήκε στο κόμμα των Ναζί. Όταν εκείνος επέστρεψε στην Γερμανία και έγραψε γράμμα στον Χίτλερ για τις επαίσχυντες πράξεις των Ιαπώνων, συνελήφθη από την Γκεστάπο και του ζητήθηκε να μην ξαναμιλήσει ποτέ για ό, τι συνέβη εκεί.

Το πιο δύσκολο κομμάτι ήταν μια ακριβής εκτίμηση για τον αριθμό των νεκρών στη σφαγή και δεν επιτεύχθηκε, διότι τα ιαπωνικά στρατεύματα φρόντισαν να καταστρέψουν τα αρχεία που αφορούσαν τις δολοφονίες και όσα είχαν διατηρηθεί χαρακτηρίστηκαν απόρρητα, έπειτα από την παράδοση της Ιαπωνίας, το 1945.

Το Διεθνές Στρατιωτικό Δικαστήριο της Άπω Ανατολής εκτιμά πως ο αριθμός των θυμάτων ξεπερνά τις 200.000, από την πλευρά της, η Κίνα ανεβάζει τον αριθμό στις 300.000 θύματα, με βάση την αξιολόγηση του Δικαστηρίου Εγκλημάτων Πολέμου στην Ναντσίγκ.

Από την μεριά τους, οι Ιάπωνες ιστορικοί διαφοροποιούνται ως προς τους αριθμούς, οι οποίοι κυμαίνονται στις 40.000-200.000. Ωστόσο, υπάρχουν και ιστορικοί που αρνούνται τις αποτρόπαιες πράξεις των στρατευμάτων και διατείνονται πως οι όποιοι θάνατοι υπήρξαν ήταν δικαιολογημένα ατυχήματα, είτε περιορισμένα περιστατικά βίας και πως όλο αυτό έχει σκηνοθετηθεί για λόγους προπαγάνδας.

Μέχρι σήμερα, Ιάπωνες εθνικιστές αρνούνται την ύπαρξη αυτού του περιστατικού. Το ιαπωνικό κράτος δεν έχει ζητήσει ποτέ του συγγνώμη, ενώ στα σχολεία το γεγονός υποβαθμίζεται. Η ιστορία αυτή αποτελεί ακόμη και σήμερα ένα αγκάθι στις σχέσεις της Κίνας και της Ιαπωνίας.

Πηγή:

  • Conventional War Crimes, «Judgement: International Military Tribunal for the Far East», 1948, υπάρχει σε μορφή PDF στο διαδίκτυο.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

error: Content is protected! Copyright @2020 Ιστορικές Μνήμες. All Rights Reserved.