Ελληνική Επανάσταση
25η Μαρτίου 1821. «Η πιο μεγάλη στιγμή, της έως τώρα, Ελληνικής Ιστορίας».

25η Μαρτίου 1821. «Η πιο μεγάλη στιγμή, της έως τώρα, Ελληνικής Ιστορίας».

Η Ιστορία και το μέλλον της γης των προγόνων μας βασίζεται πάνω σε τρεις λέξεις. Πατρίς, Θρησκεία, Οικογένεια. Όταν λοιπόν αλώθηκε η Κωνσταντινούπολη, την 29η Μαΐου 1453, ο τελευταίος Αυτοκράτορας των Ρωμαίων έπεσε, αλλά η μνήμη του, οσάν «μάρμαρο» λαμπρή εξέθρεψε και κράτησε τους Έλληνες στην ζωή. Αυτό διότι, μπορεί μεν να χάθηκε η Πόλη, αλλά το Έθνος δεν υποτάχθηκε ποτέ. «Η Ρωμανία αν πέρασεν ανθεί και φέρει κι άλλο».

Το Σούλι, η Μάνη, τα Σφακιά, η Ύδρα, οι Σπέτσες, τα Ψαρά, οι κλέφτες στα ψηλά βουνά, στους λόγγους, στα λαγκάδια, αυτοί δεν άφησαν την σκληρά των Οθωμανών τυραννία να «κάμψει» ούτε το Κράτος, αλλά ούτε και την πίστη του Χριστού. Πέρασαν αιώνες κι όμως, λαός και κλήρος δεν υποτάχθηκαν ποτέ, διότι είχαν στο λογισμό τους την θυσία του Παλαιολόγου και την κληρονομιά που κουβαλούσαν.

Έτσι μέσα από μύρια χίλια βάσανα και αναστεναγμούς, μέσα από τα σκλαβοπάζαρα, τις σφαγές και τους εξισλαμισμούς των Οθωμανών, εμείς επιβιώσαμε και μάθαμε ξανά τους προγόνους μας, που πριν αιώνες ή και χιλιετίες περπάτησαν, έζησαν και πέθαναν, σε τούτα εδώ τα δάση τους λόγγους, τα λημέρια, αλλά και στην θάλασσα και στα ψηλά βουνά.

Θυμηθήκαμε ξανά τον «Λεωνίδα τον Λακεδαιμόνιο» που πέθανε μαζί με τους τριακόσιους του, «τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι», θυμηθήκαμε τους «Μαραθωνομάχους» που «Ἑλλήνων προμαχοῦντες Ἀθηναῖοι Μαραθῶνι χρυσοφόρων Μήδων ἐστόρεσαν δύναμιν», θυμηθήκαμε τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο και την μεγαλειώδη απάντηση του προς τον Σουλτάνο, όταν του ζήτησε να παραδώσει την Πόλη, «Το την Πόλιν σοι δούναι ουτ’ εμόν εστί ούτ’ άλλου των κατοικούντων εν ταύτη».

«Έχοντας λοιπόν της θυμίσεις αυτές βγήκαμε στα όρη και στα πελάγη και κάναμε το καριοφίλι και την σπάθη πιο προσφιλή από την αγκαλιά της γυναικός μας και από την όψη των παιδιών μας». Ανάμεσα σε αυτούς τους ανυπότακτούς που εκτιμούσαν πιο πολύ την Ελευθερία από την ζωή, ήταν ο Κροκόδειλος Κλαδάς, που στα 1490 γδάρθηκε ζωντανός μετα από φριχτά βασανιστήρια, ο Διονύσιος ο Φιλόσοφος, που στα 1611 μαρτύρησε έπειτα από τα βασανιστήρια των Οθωμανών, αλλά και ο Δασκαλογιάννης, που στα 1725 είδε την οικογένεια του να κατακρεουργείτε πριν και ο ίδιος γνωρίσει το λεπίδι του Τυράννου.

Με εκείνους ως παράδειγμα και ως προσευχή κι ελπίδα, το Γένος ανδρώθηκε ξανά και αναγεννήθηκε και πήρε τα όπλα, όταν στις 25 του Μάρτη ο Παλαιών Πατρών Γερμανός ύψωσε το τιμημένο λάβαρο της Επανάστασης. Τότε το Γένος πήρε την μεγάλη απόφαση πως ως εδώ, φτάνει πια, «Ελευθερία ή Θάνατος», αναφώνησαν και κατέβηκαν απ’ τα βουνά και εξόρμησαν απ’ τα νησιά και πολέμησαν και πέθαναν, για κάτι αβέβαιο, για ένα όνειρο και μια ελπίδα, για την ελευθερία, για να μην ζήσουν τα παιδιά των παιδιών τους σκλαβωμένα.

Τότε φάνηκε αυτός, ο «Γέρος του Μωριά», ο πρώτος, ο αρχηγός κι ο Καραϊσκάκης, ο Ανδρούτσος, ο Κανάρης, ο Μιαούλης, αλλά και τόσες άλλες χιλιάδες επί χιλιάδων αγωνιστών που με μια φωνή διακήρυτταν πως, ο καιρός έφτασε «Ελευθερία ή Θάνατος» φτάνει πια. «Διότι δίκαια που η φύση ενέπνευσε εις τις καρδίες των ανθρώπων, όχι χιλίων αλλά μυρίων αιώνων δουλεία δεν δίνατε να εξαλείψει».

Έτσι λοιπόν κίνησαν, πόνεσαν, μάτωσαν και υπέφεραν, στο τέλος όμως στερέωσαν την αγάπη τους για την Πατρίδα πάνω στα κόκκαλα 800.000 νέκρων, στα χρόνια του «Αγώνα», χτίζοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο ένα ναό, μια Πατρίδα για τα παιδιά και τα εγγόνια τους να είναι ελεύθερα και ελεύθερα όντας να δοξάζουν το Χριστό, την Πατρίδα και Προγόνους.

Έπειτα από χρόνια αυτοί έφυγαν και μας ζήτησαν να μην τους συλλογιόμαστε πια και αντ’ αυτού να «ισιάσουμε και να καλλιεργήσουμε» τον τόπο και τους εαυτούς μας, να εκμεταλλευτούμε την ελευθερία μας και να ελευθερώσουμε τους αδερφούς μας και τους τάφους των προγόνων μας, στην Θεσσαλία, στην Ήπειρο, στην Μακεδονία, στην Πόλη, στην Μικρά Ασία, στην Κύπρο και στα Νησιά.

Με τη βοήθεια του Θεού και με τις λόγχες των Ελλήνων, η «Ιερά Ελλάς» μεγάλωσε και το όραμα έγινε πράξη και το «θεριό» ξύπνησε ξανά, αλλά εμείς είμασταν τυφλοί από την κατάρα της φυλής μας, την «Διχόνοια». Η Σμύρνη μπορεί να κάηκε αλλά ο Ελληνισμός κέρδισε. Στο Σικάγο και στην Αστόρια, στο Σίδνεϋ και στην Νέα Υόρκη, αλλά και σε εκατοντάδες ακόμα μέρει ο Ελληνισμός στέριωσε και μεγαλούργησε, δημιουργώντας νέες πόλεις και κοινότητες.

Βαθιά όμως μέσα τους ένας λόγος και μια ελπίδα μένει ριζωμένη. «Φυλάτε Πατρίδα και  Χριστό μέχρις να έρθει η ώρα». Διότι οι Έλληνες το πνεύμα της Επανάστασης, της «διαρκούς», της «αδιάκοπης», το έχουν μέσα τους, βαθιά ριζωμένο στην καρδιά και στο συλλογικό υποσυνείδητο τους. Δεν ξεχνούν τους τάφους και τις θυσίες των προγόνων τους και παρά της όποιες δυσκολίες στο τέλος βγαίνουν πάντα νικητές. Η κληρονομιά μας είναι πολύ βαριά, δεν θα είμαστε εμείς αυτοί που θα απογοητεύσουνε τους προγόνους μας. Εξήντα αιώνες Ιστορίας μας κοιτούν κατάματα, συλλογιστείτε το…

Ζήτω η Ελλάς!!!

Ζήτω οι Έλληνες!!!

Ζήτω το ‘21!!!

Χρόνια πολλά σε όλους!!!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

error: Content is protected! Copyright @2020 Ιστορικές Μνήμες. All Rights Reserved.